ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΙΚΗΣΕ Η ΟΧΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Πετρούπολη, πρωτεύουσα της Ρωσίας, νύχτα της 25ης Οκτώβρη 1917. Με τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο να μαίνεται στα ευρωπαϊκά μέτωπα, η ρώσικη επανάσταση έχει φτάσει στην πιο αποφασιστική της στιγμή. Ένοπλα τάγματα εργατών και στρατιωτών, οργανωμένα από το Μπολσεβίκικο κόμμα, έχουν πάρει τον έλεγχο της πόλης. Η φιλοκαπιταλιστική Προσωρινή Κυβέρνηση, εκτεθειμένη και απομονωμένη, παύει να υπάρχει.

Στο Ινστιτούτο Σμόλνυ, ένα πρώην παρθεναγωγείο, το Συνέδριο των Σοβιέτ (εκλεγμένων συμβουλίων) των αντιπροσώπων των εργατών και των στρατιωτών, είναι σε σύνοδο. Μερικοί αντιπρόσωποι είναι επαγγελματίες πολιτικοί, αριστεροί διανοούμενοι ή ριζοσπαστικοποιημένοι αξιωματικοί του στρατού. Όμως, η απόλυτη πλειοψηφία είναι οι αντιπρόσωποι απλών εργαζομένων, «μεγάλες μάζες απεριποίητων στρατιωτών, αγριεμένων εργατών, αγροτών, φτωχών ανθρώπων γερασμένων και βαθιά χαραγμένων από την άγρια μάχη της καθημερινής επιβίωσης» (Τζων Ρήντ, «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο») αλλά γεμάτων με  το επαναστατικό όραμα, αποφασισμένων να τερματίσουν την καταπίεσή τους μια για πάντα.

Μικροαστοί ρεφορμιστές αποκηρύσσουν τους Μπολσεβίκους και ζητούν από το Συνέδριο να διακόψει τις εργασίες του! Όμως, ο ένας μετά τον άλλον οι αντιπρόσωποι των εργατών, των αγροτών και των στρατιωτών τους ξεπερνούν, τους λυγίζουν με την αποφασιστικότητά τους. Ένας στρατιώτης δίνει τον τόνο: «Σας το λέω, οι Λεττονοί στρατιώτες είπαν ήδη πολλές φορές : Όχι άλλες προφάσεις! Όχι άλλα λόγια!. Θέλουμε έργα. Η εξουσία πρέπει να περάσει στα δικά μας χέρια»! Έτσι γράφει ο Τζων Ρηντ και συνεχίζει: «Στο άκουσμα αυτών των λόγων η αίθουσα σείεται από ζητωκραυγές».

Μέσα στις ζητωκραυγές, οι Μπολσεβίκοι ανακοινώνουν τη μεταβίβαση της εξουσίας στα σοβιέτ των εργαζομένων. «Η Διακήρυξη στους εργάτες, φαντάρους και αγρότες» που οι Μπολσεβίκοι παρουσιάζουν, περνά με απόλυτη πλειοψηφία. Βάζει στην ημερήσια διάταξη τους άμεσους στόχους : «Η σοβιετική εξουσία θα προτείνει άμεση δημοκρατική ειρήνη σε όλα τα έθνη και άμεση εκεχειρία σε όλα τα μέτωπα. Θα εγγυηθεί την ελεύθερη μεταβίβαση της γης των γαιοκτημόνων, της βασιλικής περιουσίας και των μοναστηριών στις Επιτροπές Γης (εκλεγμένες από τους αγρότες, σαν όργανο για την απαλλοτρίωση της γης), θα εγγυηθεί τα δικαιώματα των στρατιωτών επιβάλλοντας πλήρη εκδημοκρατισμό του στρατού, θα εγκαθιδρύσει εργατικό έλεγχο στην παραγωγή, θα πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την παροχή ψωμιού στις πόλεις και ειδών πρώτης ανάγκης στα χωριά και θα εγγυηθεί επίσης το δικαίωμα όλων των εθνοτήτων που ζουν στη Ρωσία για αυτοδιάθεση».

«Το Συνέδριο αποφασίζει όλη η τοπική εξουσία να μεταφερθεί στα Σοβιέτ των Αντιπροσώπων, των Εργατών, των Στρατιωτών και των Αγροτών, που γίνονται υπεύθυνα για την τήρηση της επαναστατικής τάξης».

Με την κυβέρνηση του επαναστατικού εργατικού κόμματος που υποστήριζαν οι μάζες των φτωχών αγροτών, ο ρώσικος λαός ελευθερωνόταν από αιώνες σκλαβιάς. Αυτή η πράξη σύντριβε παράλληλα τις συνθήκες για την ύπαρξη του καπιταλισμού.

Ο Λένιν μίλησε στο Συνέδριο το ίδιο βράδυ. Όταν επιτέλους κόπασαν οι ζητωκραυγές και κατάφερε ν’ ακουστεί, τα πρώτα του λόγια επιβεβαίωναν αυτό που η  επανάσταση είχε βάλει στην ημερήσια διάταξη.: «Και τώρα θα προχωρήσουμε για να χτίσουμε τη σοσιαλιστική κοινωνία».

Όλα τα δύσκολα και μακρά χρόνια του αγώνα, οι μαρξιστές εξηγούσαν στη θεωρία τι ακριβώς περιλαμβάνει η υλοποίηση αυτού του στόχου. Είχε φτάσει τώρα η στιγμή ώστε οι Μπολσεβίκοι ηγέτες να το δείξουν στην πράξη.

Ο Λέον Τρότσκι, ο ηγέτης με το μεγαλύτερο κύρος μετά τον Λένιν, το ίδιο εκείνο βράδυ είπε: «Βασιζόμαστε στην ελπίδα ότι η δική μας επανάσταση θα γίνει ο προπομπός της ευρωπαϊκής επανάστασης. Αν οι ευρωπαϊκές μάζες δεν συντρίψουν τον ιμπεριαλισμό, τότε η επανάστασή μας θα μπει σε θανάσιμο κίνδυνο. Είτε η ρώσικη επανάσταση θ’ ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου της ευρωπαϊκής επανάστασης, είτε ο ιμπεριαλισμός θα συντρίψει τη δικιά μας επανάσταση». (Τρότσκι, «Η Ιστορίας της Ρώσικης Επανάστασης»).

Σύμφωνα με τα γραφόμενα ενός παρατηρητή, η συμφωνία των αντιπροσώπων στα λόγια αυτά ήταν πλήρης. Χωρίς αμφιβολία, ο Λένιν και ο Τρότσκι εκφράζανε με τα λόγια τους τη διάθεση της πλειοψηφίας των επαναστατών στο Σμόλνυ εκείνη τη νύχτα.

Έτσι, ήδη από τις πρώτες ώρες, το νέο προλεταριακό καθεστώς υπογράμμισε δύο βασικές θέσεις του μαρξισμού – όχι πλέον σαν θεωρητικές έννοιες - αλλά σαν τη βάση για κρατική πολιτική:

α) Η δημοκρατία και η επίλυση του αγροτικού ζητήματος (αγροτική μεταρρύθμιση) σε μια μη αναπτυγμένη κοινωνία όπως η Ρωσία είναι εφικτές κατακτήσεις σε στέρεα βάση μόνο κάτω από την εργατική εξουσία, που φέρνει μαζί την ανατροπή του καπιταλισμού και τη μετάβαση στο σοσιαλισμό.

β) Η σοσιαλιστική επανάσταση δεν μπορεί να φυλακιστεί στα σύνορα μιας μόνο χώρας. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί παρά μόνο με την ανατροπή του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα.