Το πρώτο στοιχείο που οδήγησε στην νίκη ενάντια στην αντεπανάσταση είναι η τεράστια υποστήριξη της παγκόσμιας εργατικής τάξης και τα μεγαλειώδη κινήματα που ακολούθησαν την ρώσικη επανάσταση. Σε απόλυτη επιβεβαίωση των προοπτικών των Μπολσεβίκων όλη η Ευρώπη μπήκε σε επαναστατική περίοδο. Ο δρόμος για τη νίκη άνοιγε για τους εργάτες στη μία χώρα μετά την άλλη. Οι ιμπεριαλιστές, έχοντας να αντιμετωπίσουν μάχες ζωής και θανάτου μέσα στις ίδιες τους τις χώρες, δεν ήταν δυνατό να συνεχίσουν τις επιθέσεις στη Σοβιετική Ένωση χωρίς να προκαλούν παραπέρα εκρήξεις μέσα στις χώρες τους.

Η απειλή ανταρσιών ήταν καθημερινά στην ημερήσια διάταξη. Μία απεργία Ούγγρων στρατιωτών που είχαν ήδη κάνει ανταρσία το Γενάρη το 1918 εξαπλώθηκε σαν φωτιά στη Βιέννη, το Βερολίνο και σε όλη τη Γερμανία, αγκαλιάζοντας πάνω από 2 εκατομμύρια εργάτες. Το βασικό αίτημα σε συγχορδία με το αίτημα της επανάστασης ήταν σταμάτημα των εχθροπραξιών, σταμάτημα του πολέμου. Στη Φινλανδία ανακηρύχτηκε ανεξάρτητη εργατική δημοκρατία. Καταστάληκε μετά από μήνες και μόνο με τη βοήθεια γερμανικών στρατευμάτων.

           Στις 4 Νοέμβρη 1918 ξέσπασε ανταρσία στη γερμανική ναυτική βάση του Κίελου, η οποία πυροδότησε τη γερμανική επανάσταση. Μέσα σε διάστημα ημερών, κάθε σημαντική γερμανική πόλη βρισκόταν υπό τον έλεγχο εργατικών συμβουλίων. Οι επιπτώσεις που είχαν αυτά τα γεγονότα πάνω στη ρώσικη εργατική τάξη ήταν απερίγραπτες. Ο μπολσεβίκος Ιλυιν Ζενέφκι γράφει για μια σκηνή σε κεντρικό σημείο της Πετρούπολης το βράδυ που τα νέα έγιναν γνωστά: «Εμφανίζεται ένας άντρας με αμπέχονο και μπότες: «Σύντροφοι, μόλις μάθαμε νέα από τη Γερμανία. Έγινε επανάσταση. Ο Αυτοκράτορας Γουλιέλμος ανατράπηκε. Στο Βερολίνο συστάθηκε Σοβιέτ Εργατικών Αντιπροσώπων και μας στέλνει μήνυμα συμπαράστασης». «Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς το τι ακολούθησε…10 και 20 λεπτά ξέφρενων πανηγυρισμών…»

         Στην Αυστρία μαζικές απεργίες και ανταρσίες στο στρατό τελικά καταφέρνουν να συντρίψουν το πανίσχυρο αυτοκρατορικό καθεστώς των Αψβούργων (Αυστροουγγαρία). Η αυτοκρατορία διαλύεται και στην Ουγγαρία μια κυβέρνηση Επαναστατικών Συμβουλίων (Σοβιέτ) έρχεται στην εξουσία το Μάρτη του 1919. Η Γαλλία συγκλονίζεται από μαζικές απεργίες και ανταρσίες στο Ναυτικό. Ο Βρετανικός Αυτοκρατορικός στρατός σπαράσσεται από αλλεπάλληλες ανταρσίες και η κόκκινη σημαία κυματίζει στο Κλάϊντ, στην καρδιά της βιομηχανικής περιοχής της Σκωτίας. Η Ιρλανδία βρίσκεται σε ένοπλη εξέγερση ενάντια στη Βρετανική Διοίκηση. Απεργίες τεσσάρων και πλέον εκατομμυρίων εργατών αγκαλιάζουν τις ΗΠΑ το 1919.

Αυτά τα γεγονότα που ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν αναφέρονται στα βιβλία της ιστορίας αποδεικνύουν ένα νόμο που κάθε αγωνιστής πρέπει να γνωρίζει καλά. Μια επιτυχημένη εργατική επανάσταση έχει ανυπολόγιστες διεθνείς επιπτώσεις, προκαλώντας την αντίδραση των καπιταλιστών, αλλά την ίδια ώρα εμπνέοντας τους εργάτες σε άλλες χώρες να την υπερασπιστούν, αλλά και να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Το πνεύμα της διεθνούς αλληλεγγύης ήταν το πιο ισχυρό όπλο των Ρώσων εργατών. Οι Μπολσεβίκοι πήραν ανυπολόγιστη βοήθεια από κάθε γωνιά του πλανήτη, καταφέρνοντας όχι μόνο να προστατέψουν  την επανάσταση αλλά και να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στα νώτα του ιμπεριαλισμού, όχι με ηθικολόγες εκκλήσεις στις «δημοκρατικές» ευαισθησίες και την ηθική των αστών και μικροαστών, αλλά συνδέοντας τους εαυτούς τους με τη διεθνή εργατική τάξη στον αγώνα της για την κατάληψη της εξουσίας.

Απευθυνόμενοι με συντροφικό τρόπο στους Άγγλους και Αμερικανούς στρατιώτες στη Ρωσία, τους ωθούσαν στην ανταρσία. Στη Μαύρη θάλασσα οι Γάλλοι ναυτικοί σήκωσαν τη κόκκινη σημαία! Οι ιμπεριαλιστές υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τη Ρωσία, αφήνοντας τους Λευκούς (τον αντεπαναστατικό στρατό) στην τύχη τους.

Τα πρώτα συνέδρια της Κομμουνιστικής Διεθνούς καλούσαν τους εργάτες σε όλη την υδρόγειο να παλέψουν ενάντια σε μέτρα κατά της Σοβιετικής Δημοκρατίας και ενάντια σε οποιοδήποτε μορφή βοήθειας στους Λευκούς. Τον Ιούλιο του 1920, μετά την εισβολή αντιδραστικών πολωνικών στρατευμάτων, το Δεύτερο Συνέδριο καλούσε:«Σταματήστε όλη τη δουλειά, σταματήστε όλες τις μεταφορές, αν δείτε ό,τι παρά την αντίδρασή σας οι καπιταλιστικές κλίκες προετοιμάζουν νέα εισβολή ενάντια στη Ρωσία».

Στη Βρετανία, οι ναυτεργάτες του Λονδίνου αρνούνταν να φορτώσουν πολεμικό υλικό για τους Λευκούς. Τον Ιούλιο, με τον Κόκκινο Στρατό να έχει ήδη αποκρούσει τις πιο δύσκολες επιθέσεις, η βρετανική κυβέρνηση απείλησε εισβολή στην Πολωνία. Ακαριαία δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλη τη χώρα απειλώντας γενική απεργία αν πραγματοποιούταν η εισβολή. Μέσα σε 48 ώρες η βρετανική κυβέρνηση υποχώρησε.

Όπως και διεθνώς, έτσι και στη Ρωσία, η υπεράσπιση της επανάστασης έγινε δυνατή μόνο χάρη στην ασυμφιλίωτη επαναστατική πολιτική των Μπολσεβίκων. Ένας στρατιώτης που μιλά στην Πετρούπολη σε μαζική συγκέντρωση κάνει ξεκάθαρο το ταξικό πρόγραμμα πάνω στο οποίο χτίστηκε ο Κόκκινος Στρατός «Δείξε μου για τι πολεμώ… Είναι για τη δημοκρατία ή για τους κλέφτες καπιταλιστές. Αν μου αποδείξεις ότι πολεμώ για την επανάσταση τότε θα βγω πρώτος στο μέτωπο χωρίς την απειλή της θανατικής ποινής… Όταν η γη ανήκει στους αγρότες, τα εργοστάσια στους εργάτες, τότε μόνο θα ξέρουμε ότι έχουμε κάτι για να πολεμήσουμε και θα πολεμήσουμε». (Τζων Ρήντ: «ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»)

Παράγοντας κλειδί για κάθε πάλη είναι η ηγεσία –κύρια βέβαια οι ιδέες και το πρόγραμμά της-, αλλά ιδιαίτερα σημαντικός είναι και ο ρόλος των ατόμων, που θα πρέπει να ενσωματώνουν την ορμή της τάξης τους και να δείχνουν το δρόμο στους υπόλοιπους. Θα ήταν αδύνατο λόγου χάρη να παραβλέψει κανείς το ρόλο των Μαρξ και Ένγκελς στην ανάπτυξη του σοσιαλιστικού προγράμματος ή του Λένιν στην προετοιμασία της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Ανάλογα, θα ήταν αδύνατο να παραβλέψει κανείς το ρόλο που έπαιξε ο Τρότσκι σαν Κομισάριος του Πολέμου από το 1919 έως το 1925, στο χτίσιμο του Κόκκινου Στρατού και τη νίκη ενάντια στην αντεπανάσταση.

Ο Τρότσκι οργάνωσε τον Κόκκινο Στρατό σαν έναν επαναστατικό στρατό, στη βάση της πολιτικής κατανόησης και όχι στη βάση της ιεραρχίας που βασίζεται στην τυφλή υπακοή. Η αμετακίνητη εμπιστοσύνη του στην εργατική τάξη, στη νεολαία και τους αγρότες που αποτελούσαν τις γραμμές του στρατού φαίνεται στα παρακάτω λόγια του: «Τι χρειαζόταν για να σώσουμε την επανάσταση; Πολύ λίγα. Οι μάζες που βρισκόταν στο μέτωπο έπρεπε να κατανοήσουν το θανάσιμο κίνδυνο της κατάστασης. Η πρώτη προϋπόθεση για τη νίκη ήταν να μην κρύβουμε τίποτα, τις αδυναμίες μας πάνω από όλα. Όχι να κρυβόμαστε από τις μάζες, αλλά να λέμε το καθετί με το όνομά του» (Λέον Τρότσκι : «Η ΖΩΗ ΜΟΥ»).

Αφοσιωμένοι νέοι εργάτες κατατάσσονταν εθελοντικά στο στρατό και γίνονταν πρωτοπόροι. Ο Τρότσκι συνεχίζει: «Τα Σοβιέτ, το Κόμμα, τα συνδικάτα, όλοι αφιερώθηκαν στο να δημιουργούν νέα τάγματα και στο να στέλνουν χιλιάδες κομμουνιστές στο μέτωπο. Οι περισσότεροι νεολαίοι του κόμματος δεν ήξεραν πώς να κρατούν όπλα, είχαν όμως τη θέληση να νικήσουν κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Έβαλαν αυτοί οι νεολαίοι τη σπονδυλική στήλη στον αδύναμο κορμό του στρατού». Η «θέληση να νικήσουν» ήταν το «πιο σημαντικό». Η χρήση των όπλων ήταν κάτι που μπορούσε να μαθευτεί σε σύντομο σχετικά διάστημα. Όμως η διάθεση να νικήσεις προέρχεται μόνο από μια αίσθηση στόχου, έναν ξεκάθαρο σκοπό με την κατανόηση για το πώς μπορεί να επιτευχθεί.

Οι Μπολσεβίκοι είχαν το ηθικό για να νικήσουν. Δε συνέβαινε το ίδιο με τους αντιπάλους της επανάστασης. Έτσι η αρχική επίθεση της αντεπανάστασης ηττήθηκε. Οι Μπολσεβίκοι ωστόσο καταλάβαιναν ότι αυτή η νίκη δεν ήταν παρά μια αναπνοή που τόσο χρειαζόταν για να συνεχίσουν τον αγώνα. Όπως ο Λένιν παρατηρούσε το 1920: «Έχουμε τώρα περάσει από τον πόλεμο στην ειρήνη. Όμως δεν ξεχνάμε ότι ο πόλεμος θα ξανάρθει. Στο βαθμό που ο σοσιαλισμός συνυπάρχει με τον καπιταλισμό δεν θα γίνει μπορετό να ζήσουμε σε ειρήνη. Είτε ο ένας είτε ο άλλος μακροπρόθεσμα θα επικρατήσει».