Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΝΤΕΛΑ

Το κλίμα που διαμορφώνεται, αργά αλλά σταθερά, στην ελληνική αγορά, εξαιτίας των τελευταίων αρνητικών εξελίξεων στο δημοσιονομικό μέτωπο, επιβαρύνεται πλέον σε καθημερινή βάση. Από όλα τα ανοιχτά μέτωπα (αγορές ομολόγων, χρηματιστήριο, τράπεζες - δανειοδοτήσεις, ρευστότητα), τα νέα που φτάνουν είναι αρνητικά. Το χειρότερο; Ολοι οι παράγοντες του χώρου εκτιμούν ότι δεν έχουμε δει ακόμα τα χειρότερα. Ποια θα μπορούσαν να είναι αυτά;

- Κορυφαίοι τραπεζίτες υποστηρίζουν ότι οδεύουμε σε κορύφωση των επισφαλειών στο β΄ εξάμηνο του 2010. Υπενθυμίζεται, όμως, ότι ο σχετικός δείκτης έχει ήδη φτάσει στο 9%. Κατά συνέπεια, πού μπορεί να διαμορφωθεί υψηλότερα;

- Η ρευστότητα στην αγορά θα μειωθεί περισσότερο. Ομως, το σύνολο των ακάλυπτων επιταγών το 2009 έσπασε το φράγμα των 3 δισ. ευρώ (παλιές 1 τρισ. δραχμές, για να μην... ξεχνιόμαστε), ενώ ήδη στα γκισέ εγκρίνονται μόλις 2 στις 10 αιτήσεις δανείων κι αυτά για ποσά που πολλές φορές φτάνουν στο 50% του αρχικού. Κατά συνέπεια, υπάρχει και χειρότερο;

- Τα spreads των 10ετών ομολόγων έκαναν ιστορικό υψηλό, την εβδομάδα που πέρασε, από εισόδου της χώρας στην ΟΝΕ, καθώς έσπασαν το φράγμα των 300 μονάδων βάσης. Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, τα επίσης ανοδικά πορτογαλικά, δεν ξεπερνούν τις 125 μονάδες.

- Στο χρηματιστήριο, ο Γενικός Δείκτης έσπασε σαν τραπουλόχαρτο το φράγμα των 2.000 μονάδων, με τις τραπεζικές μετοχές να καταγράφουν μεγάλες και το κυριότερο συνεχείς απώλειες.

- Η αιμορραγία των τραπεζικών καταθέσεων συνεχίζεται αμείωτη. Αν τον περασμένο Δεκέμβριο (κυρίως), αλλά και τον Νοέμβριο, έφυγαν περί τα 8 δισ. ευρώ συνολικά, τον Ιανουάριο εκτιμάται ότι σπάει και το φράγμα των 10 δισ., με ό, τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται για τη ρευστότητα.

- Τα επιτόκια των δανείων, όπου δεν υπάρχουν σταθερές περίοδοι, που αποδεικνύονται πραγματικά καταφύγια, διπλασιάζονται σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρωζώνη. Χαρακτηριστική περίπτωση τα επιχειρηματικά, που ξεκινούν στη χώρα μας από το 7% και το 8%, όταν στη Δυτική Ευρώπη το ίδιο επιτόκιο ξεκινάει από το 3,5%.

- Τα ελληνικά ομόλογα χάνουν αργά αλλά σταθερά κάθε εγγυοδοτική χρησιμότητα. Οπερ σημαίνει ότι το ελληνικό Δημόσιο δανείζεται δυσκολότερα και ακριβότερα, κατά συνέπεια το ίδιο και οι τράπεζες, για τις οποίες το κόστος δανεισμού του Δημοσίου λειτουργεί ως βάση και άρα και οι καταναλωτές (νομικά και φυσικά πρόσωπα), που είναι ο τελικός κρίκος της αλυσίδας.

- Ξένα funds, παίζοντας το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι με ελληνικά dealing rooms, αναστατώνουν τη δευτερογενή αγορά ομολόγων, πιέζοντας προς τα πάνω τις τιμές τους, όπου πουλούν, για να αγοράσουν κατόπιν σε χαμηλότερες τιμές, για να εξασφαλίσουν μεγάλα κέρδη, μέσα σε ελάχιστες ώρες. Το φαινόμενο τείνει να εξελιχθεί σε καθεστώς.

- Τέλος, κυβέρνηση και τραπεζίτες βρίσκονται, στην κρισιμότερη φάση της κρίσης, σε έναν μεταξύ τους πόλεμο, με αφορμή τα γνωστά νομοσχέδια για τη ρευστότητα και την υπερχρέωση, που από πλευράς timing, ήρθαν στη χειρότερη στιγμή.