ΠΑΣΟΚ:Η ΝΕΑ ΗΓΕΣΙΑ ΣΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΕΞΙΑ

Του Ορέστη Δούλου

Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις μήνες από την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρος του Κινήματος συνεχίζει να απογοητεύει και να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ανάγκες της εργατικής βάσης του κόμματος. Ενώ η κοινωνία κινείται όλο και πιο αποφασιστικά προς τα αριστερά, αυτός επιμένει να βαδίζει έχοντας γυρισμένη την πλάτη σε αυτή.

Σε κάθε της βήμα, η νέα ηγεσία γκρεμίζει τις προσδοκίες που η ίδια είχε δημιουργήσει στην βάση του ΠΑΣΟΚ. Αποκορύφωμα αυτής της πορείας, αποτελούν οι τελευταίες προτάσεις του Γ. Παπανδρέου για τις αλλαγές στο κόμμα. Αυτές οι προτάσεις είναι καθαρό ότι στοχεύουν στο να δημιουργηθεί ένα «κόμμα δημοψηφισμάτων και εκλεκτόρων», χωρίς την παραμικρή ζωή σε επίπεδο βάσης, με την σταδιακή κατάργηση των οργανώσεων, που ήδη η προηγούμενη ηγεσία με την πολιτική της είχε φροντίσει να αδειάσουν. Οι ενέργειες αυτές αποτελούν το άμεσο επακόλουθο μιας αντίληψης, που θέλει το ΠΑΣΟΚ ένα κόμμα χωρίς πολιτικές διεργασίες και ρόλο για τη βάση, με μια ηγεσία που θα το ελέγχει πλήρως.

Μετά την επιλογή της θολής «συμμετοχικής δημοκρατίας» και την δεξιά «διεύρυνση» με τους Μάνο και Ανδριανόπουλο, έχουμε στη συνέχεια μια συναινετική στάση απέναντι στην κυβέρνηση, που σε πολλές περιπτώσεις παίρνει τον χαρακτήρα απροκάλυπτης ενίσχυσης των θέσεων και των επιδιώξεων της αστικής τάξης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατες δηλώσεις του πρώην υπουργού εθνικής οικονομίας Ν. Χριστοδουλάκη, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της αύξησης των μισθών κατά 5,5%, αγνοώντας το 8% που διεκδικεί η ΓΣΕΕ.

Σε όλα τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και η απόλυτη αυτονόμηση του Γ. Παπανδρέου από τους μηχανισμούς και τα όργανα αποφάσεων του κόμματος που εκδηλώθηκε χαρακτηριστικά στο «Κυπριακό». Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έσπευσε «βιαστικά» να πάρει θέση υπέρ του σχεδίου Ανάν, χωρίς την έγκριση κανενός οργάνου, αγνοώντας οποιαδήποτε εσωκομματική ή «συμμετοχική»  δημοκρατία. Τέλος, όλες αυτές τις μέρες, η ηγεσία του κόμματος, απορροφημένη από την προσπάθεια διασφάλισης των «εθνικών» συμφερόντων της ελληνικής και ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, φαίνεται να αγνοεί την γκρίζα για την ελληνική κοινωνία πραγματικότητα. Η ακρίβεια, οι ιδιωτικοποιήσεις, η ανεργία και γενικότερα η όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων, δεν υπάρχουν για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αφού η ίδια δεν κάνει την παραμικρή αναφορά σ’ αυτά.

ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Είναι γεγονός ότι την προηγούμενη δεκαετία, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας της υποχώρησης του εργατικού κινήματος κυρίως, αλλά και των κοινωνικών αυταπατών που δημιούργησε η μικρή οικονομική άνοδος αυτή τη περίοδο, μετατοπίστηκε πολύ προς τα δεξιά. Η αστική τάξη εκμεταλλευόμενη αυτή τη συγκυρία, κατάφερε να διαφθείρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και έτσι πολλά ανώτερα και ενδιάμεσα στελέχη, αποκόπηκαν εντελώς από την κοινωνία. Οποιαδήποτε αριστερή αντιπολίτευση ή φωνή, ατόνησε και σιγά-σιγά αφομοιώθηκε. Όμως, η πολυετής αυτή οικονομική ανάπτυξη που γνώρισε ο καπιταλισμός, χωρίς να λύσει κανένα πρόβλημα, είναι φανερό πως βρίσκεται στο τέλος της και αυτό δημιουργεί νέες συνθήκες στην κοινωνία. Αυτή η κατάσταση, η οποία αντανακλάται άμεσα στην συνείδηση των εργαζομένων, θα οδηγήσει το εργατικό κίνημα και μαζί του αργά ή γρήγορα και ένα σημαντικό κομμάτι της βάσης του ΠΑΣΟΚ, να ακολουθήσει τον δρόμο της αμφισβήτησης των επιλογών της ηγεσίας.

Ο Γ. Παπανδρέου εξακολουθεί να βλέπει με τα μάτια της προηγούμενης περιόδου τις κοινωνικές εξελίξεις. Αυτό  που δεν αντιλαμβάνεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι το ότι αυτό που καθορίζει τις εξελίξεις στο εσωτερικό κάθε κόμματος δεν είναι αφηρημένα οι προθέσεις και η «δημοτικότητα» των ηγετών, αλλά η αντανάκλαση των ίδιων των ταξικών συσχετισμών σε αυτά. Και το ταξικό ισοζύγιο μετά το μεγάλο απεργιακό κίνημα του 2001 έχει αλλάξει υπέρ της εργατικής τάξης. Η φυσιολογική καθυστέρηση της αντανάκλασης αυτής της μεταβολής στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, είναι που δίνει την δυνατότητα στο Γ. Παπανδρέου να αυταπατάται πιστεύοντας ότι μπορεί να μεταλλάξει το ΠΑΣΟΚ σε ένα αστικό κόμμα.

Την επόμενη περίοδο στην ανάγκη τους να δώσουν πολιτική έκφραση στην κίνησή τους οι εργαζόμενοι, θα στραφούν ξανά στο ΠΑΣΟΚ, (και σε μικρότερο βαθμό ίσως και στα αλλά κόμματα της αριστεράς), ανατρέποντας τα σχέδια των σημερινών ηγεσιών. Όμως για να μπορέσουμε να απαλλαγούμε μια για πάντα από τις επιλογές αυτών των ηγετών που οδηγούν στην ήττα το εργατικό κίνημα, απαιτείται να κτίσουμε μια μαρξιστική τάση που θα παλεύει για τα συμφέροντα των εργαζομένων, με στόχο την ανατροπή της αστικής τάξης και του συστήματος που εκπροσωπεί, που είναι η πηγή όλων των δεινών της κοινωνίας.