ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΑΣΟΚ: Η ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 Του Ηλία Μυλωνά

Μετά το περσινό συνέδριο του κόμματος στο οποίο εκλέχτηκε χωρίς πολιτικές διαδικασίες, αμφισβητήσεις και ανταγωνιστές ο Γιώργος Παπανδρέου, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ οργάνωσε το 7ο συνέδριο του Κινήματος, χωρίς αυτό το «7ο» να το τονίζει ιδιαίτερα, επιθυμώντας έτσι να δώσει την αίσθηση ότι γίνεται μια νέα αρχή. Σε αυτό το κλίμα «επανίδρυσης», τα καινούρια όργανα του κόμματος αλλάζουν ρόλο και λειτουργία, οι αποφάσεις τους παύουν να έχουν την ισχύ (έστω περιορισμένη) που είχαν κατά το παρελθόν, καθιστώντας έτσι τον πρόεδρο του κινήματος απόλυτο κυρίαρχο. Αλλάζει ακόμα και η ονομασία τους, έτσι ώστε το ΠΑΣΟΚ να μην θυμίζει σε τίποτε το κόμμα του παρελθόντος. Η Κεντρική Επιτροπή μετονομάζεται σε Εθνικό Συμβούλιο και το Εκτελεστικό Γραφείο σε Πολιτικό Συμβούλιο σε μια πορεία και τυπικής μετατροπής των αντιπροσωπευτικών κομματικών οργάνων σε συμβουλευτικά σώματα της ηγετικής ομάδας, χωρίς αποφασιστικό χαρακτήρα.

 «ΝΕΑ ΑΡΧΗ»

 Μια νέα αρχή διαφαίνεται λοιπόν, αλλά προς ποια κατεύθυνση; Η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου την πρώτη μέρα του συνεδρίου σηματοδότησε την δεξιά πολιτική που πρόκειται να ακολουθηθεί πιστότερα στο άμεσο μέλλον από τη νέα ηγεσία. Ο αδιαμφισβήτητος πλέον πρόεδρος του κινήματος έθεσε τα ζητήματα της «τόνωσης της επιχειρηματικότητας», της εξάλειψης του «κακού κρατισμού», την υποστήριξη της «αγοράς» και όλα αυτά σε συνδυασμό με μια επίφαση «κοινωνικής πολιτικής» και διαφύλαξης της «κοινωνικής συνοχής»…

Την ίδια ώρα, οι βασικές κατευθύνσεις που ανακοινώθηκαν για τα διεθνή ζητήματα ασφαλώς και δεν σηματοδοτούν αλλαγή ούτε στο ελάχιστο σε σχέση με την ασκηθείσα από την κυβέρνηση Σημίτη πολιτική, με έντονη την υπόμνηση της ανάγκης για πιστή εφαρμογή της «διεθνούς νομιμότητας», όπως την επιβάλλει η Αμερική του Μπούς, κυρίως σε ότι αφορά την «ασφάλεια» και τον «πόλεμο» ενάντια στην διεθνή «τρομοκρατία».

Η ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ αν και χειροκροτήθηκε από τους συνέδρους είναι σίγουρο ότι δεν συγκίνησε τα μεγάλα εκείνα στρώματα της κοινωνίας που ζουν στα όρια της φτώχιας. Τα πρόσφατα γκάλοπ άλλωστε έδειξαν, ότι παρ’ ότι χάνει κάποια δύναμη η Ν.Δ. εξ’ αιτίας της πολιτικής της, το ΠΑΣΟΚ  δεν κερδίζει τίποτε.

Το συνέδριο λοιπόν δεν άλλαξε την γενικότερη εικόνα του κόμματος, που είναι εικόνα κρίσης και απουσίας διάθεσης για μια ουσιαστική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Η κατάσταση αυτή άλλωστε εκφράζεται εδώ και καιρό, με συγκεκριμένες απόψεις που ανακοινώνουν δημόσια τα επιφανή στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία αντί να προτείνουν συγκεκριμένες διεκδικήσεις απέναντι στις αντεργατικές επιλογές της Νέας Δημοκρατίας, εμφανίζονται να υπερασπίζουν την ουσία της πολιτικής της. Ασφαλώς το αντίθετο τους είναι πολύ δύσκολο, αφού μέχρι πριν λίγο διάστημα συνέβαλαν και αυτοί προς την κατεύθυνση μιας παρόμοιας πολιτικής, σαν κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης Σημίτη.

Έτσι η αντιπολίτευση που έγινε μέχρι τώρα από το ΠΑΣΟΚ σε μια σειρά κρίσιμα ζητήματα ήταν από δεξιά, όπως π.χ. στο θέμα του «βασικού μετόχου», οπού η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με την εν γένει  στάση της ισχυροποίησε το επιχείρημα της Ν.Δ ότι στηρίζει τη διαπλοκή. Την ίδια ώρα, ηγετικά στελέχη όπως η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Χρυσοχοίδης  προκάλεσαν τους εργαζόμενους, τοποθετούμενοι ανοιχτά για έναρξη του διαλόγου που θα καταλήξει σε αλλαγές στο Ασφαλιστικό.

Στα «καυτά» ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία όπως η ανεργία και η ακρίβεια, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ένα χρόνο τώρα δεν τολμά να πάρει οποιαδήποτε πρωτοβουλία, ενταγμένη στην λογική συμβιβασμού με το κεφάλαιο και τις επιλογές της Ε.Ε. και των διεθνών οικονομικών κέντρων (ΔΝΤ, Διεθνής Τράπεζα κ.λ.π.) που υπερασπίζουν τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών και των μονοπωλίων. Έτσι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί πιστά να υπερασπίζεται την πολιτική που άσκησε ως κυβέρνηση.

 ΚΕΝΟ ΣΤ’ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Παρ’ ότι η καινούρια ηγεσία μιλάει για «αλλαγή σε όλα» για «ανοιχτό και δημοκρατικό κόμμα», για «απόψεις που θα ακούγονται» και όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα, οι διαδικασίες του Συνεδρίου έδειξαν ακριβώς το αντίθετο. Ο θεσμός των «αριστείνδην» συνέδρων και η συμμετοχή «φίλων» που ίσως δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ σε διαδικασίες της οργάνωσης αλλά είναι απλώς ψηφοφόροι  ή υποστηριχτές κάποιων βουλευτών ή κομματαρχών και η όλη διαδικασία των πρόχειρων προσυνεδριακών συζητήσεων, ασφαλώς και δεν έδωσαν την εικόνα ενός κόμματος στο οποίο εκφράζονται ελεύθερα όλες οι τάσεις και οι απόψεις, όπως θέλει η ηγεσία να υποστηρίζει για το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Η έλλειψη όλο το προηγούμενο διάστημα, μιας ισχυρής αριστερής αντιπολίτευσης μέσα στο κόμμα με ρίζες στους εργαζόμενους, ήταν καθοριστικός παράγοντας για  την δεξιά πορεία που ακολούθησε η ηγεσία του με κατάληξη το σημερινό συνέδριο. Η «Αριστερή Πρωτοβουλία» αποδείχτηκε ανίσχυρη να διαμορφώσει ένα πολιτικό πλαίσιο αριστερής διαφοροποίησης με απήχηση στην εργατική βάση του Κινήματος και ως τώρα με την καινούρια ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Η νέο-ιδρυθείσα συσπείρωση με ηγέτη τον Χ. Κοτσακά,  δεν έχει ως τώρα μια διακριτή παρουσία και όπως και η «Αριστερή Πρωτοβουλία» έχει μείνει στο επίπεδο κάποιων γενικόλογων αριστερών διακηρύξεων χωρίς εναντίωση στα συντηρητικά σχέδια της παρούσας ηγεσίας.

Έτσι το Συνέδριο δεν φάνηκε να μπορεί να αναδείξει τις ριζοσπαστικές εκείνες τάσεις που θα μπορέσουν να βάλουν το ΠΑΣΟΚ σε μια τροχιά υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων. Αντίθετα φαίνεται ότι στην παρούσα φάση η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ισχυροποιείται για να συνεχίσει  χωρίς αντίπαλο της πορεία προς τα δεξιά. Μόνο τα εναπομείναντα αριστερά μέλη του ΠΑΣΟΚ είναι η δύναμη που μπορεί να αμφισβητήσει την δεξιά πορεία στην οποία οδηγεί η νέα ηγεσία το κόμμα. Χρειάζεται όμως να οργανωθούν, να διαχωρίσουν με σαφήνεια τη θέση τους από την πολιτική της ηγεσίας και να προβάλουν ένα εναλλακτικό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα, συμμετέχοντας ενεργά στους αγώνες ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, που ήδη αρχίζουν να πυκνώνουν.