Η ΤΑΞΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΑΔΜ

Σχεδόν έναν αιώνα μετά και σε συνθήκες τεράστιας αριθμητικής ανάπτυξης του προλεταριάτου και συντριπτικής αύξησης της βαρύτητας του ρόλου του στα πλαίσια της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, θα περίμενε κανείς αυτή η καθαρότητα στον ταξικό προσδιορισμό της επαναστατικής εξουσίας να είναι σημαία ενός Κομμουνιστικού κόμματος.  Δυστυχώς όμως  η εξουσία του ΑΑΔΜ δεν είναι η προλεταριακή δημοκρατία του Λένιν. Παραθέτουμε τα σχετικά αποσπάσματα από την πολιτική απόφαση του 17ου συνεδρίου για το ζήτημα της εξουσίας που είναι σχεδόν αυτούσια παρμένα από το Πρόγραμμα του κόμματος : «Το Μέτωπο συγκροτείται από κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ανομοιογενείς, από άποψη κοινωνικής θέσης και ιδεολογικοπολιτικής στάσης, που όμως συμφωνούν στην ανάγκη να διεκδικηθεί ένας άλλος δρόμος εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας, σε αντίθεση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων.» 

Το ποιες είναι ακριβώς αυτές οι δυνάμεις έχει ήδη αποφασιστεί στο προηγούμενο 16ο συνέδριο. Διαβάζουμε :  «..Στις γραμμές του ΑΑΔΜ συμπαρατάσσονται… κοινωνικά κινήματα της εργατικής τάξης, των μικροαστικών στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου, κυρίως μικροί επιχειρηματίες και φτωχή αγροτιά, κινήματα της νεολαίας και των γυναικών, της παιδείας…πατριώτες, δημοκράτες, προοδευτικοί άνθρωποι που θέλουν να δράσουν για τα λαϊκά συμφέροντα σε αντίθεση με τις επιλογές των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού..». Είναι φανερό πως στο ΑΑΔΜ δεν υπάρχει ο ανεξάρτητος, ηγετικός ρόλος του προλεταριάτου. Έτσι επακόλουθα η εξουσία του ΑΑΔΜ χαρακτηρίζεται «Λαϊκή» και όχι εργατική, η ταξική της φύση δηλαδή είναι διαφορετική από αυτή της εργατικής – προλεταριακής εξουσίας του Λένιν. Εκφράζεται πολιτικά με μια κυβέρνηση «κοινωνικής συμμαχίας» - όπως αποκαλεί η Πολιτική απόφαση το ΑΑΔΜ - με άλλα λόγια δηλαδή ταξικής συνεργασίας ανάμεσα σε εργάτες και «αντιιμπεριαλιστικά-αντιμονωμονοπολιακά» μικροαστικά στρώματα.

Τα στρώματα αυτά όμως όταν είναι αντιμονωπολιακά, αντιιμπεριαλιστικά το κάνουν για εντελώς διαφορετικούς λόγους από ότι το προλεταριάτο. Στρώματα όπως οι μικροί επιχειρηματίες μισούν τα μονοπώλια επειδή αυτά καρπώνονται τη μερίδα του λέοντος της κλοπής της υπεραξίας από την  εργατική τάξη. Είναι κατάλοιπα του προμωνομολιακού καπιταλισμού και από τη φύση τους επιθυμούν την επιστροφή της κοινωνίας εκεί, ενώ η εργατική τάξη έχει συμφέρον να πάρει στα χέρια της τα μονοπώλια και να σχεδιάσει την οικονομία, συγκρουόμενη παράλληλα με τις τάσεις υπεράσπισης της ατομικής ιδιοκτησίας που ενυπάρχουν στη συνείδηση των μικροαστών της πόλης και της υπαίθρου.

Το προλεταριάτο, όπως έγραφε ο Λένιν στις αποφάσεις του 2ου συνεδρίου της Κ.Δ (εκδόσεις «Μαρξιστική Έρευνα» – 1976), πρέπει να παλέψει ώστε αυτά τα στρώματα να «κρατηθούν σε ουδετερότητα» στη μάχη με την αστική τάξη. Έτσι δεν μπορούν να αποτελούν ισότιμους κοινωνικούς συνεταίρους του προλεταριάτου στην εξουσία. Πολύ περισσότερο, δεν είναι δυνατόν να προσδιορίζει ο φόβος αυτών των στρωμάτων για το σοσιαλισμό, τους στόχους της πάλης του προλεταριάτου, διαμορφώνοντας σαν κύρια γραμμή σήμερα, όχι την πάλη για την άμεση ανατροπή του καπιταλισμού και το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, αλλά την «αντιιμπεριαλιστική – αντιμονοπωλιακή γραμμή πάλης» που προτείνει η ηγεσία του ΚΚΕ. Την ιδέα αυτή δυστυχώς την συναντάμε, σαφώς διατυπωμένη στην απόφαση του 16ου συνεδρίου, την πίστη στην οποία επαναεπιβεβαίωσε το 17ο συνέδριο : «..… ο αγώνας του Μετώπου δεν οδηγεί υποχρεωτικά και αναπόφευκτα στο σοσιαλισμό..». Και αυτό γιατί όπως τονίζεται «..στο ΑΑΔΜ συνεργάζονται ανομοιογενείς δυνάμεις..» (Ενότητα Γ20).

Η Κ.Ε στην εισήγησή της ισχυρίστηκε ότι για την πρόταση αυτής της κοινωνικής συμμαχίας «..πάρθηκε υπόψη ο συσχετισμός δύναμης, η κοινωνικοταξική διάρθρωση, η συνολική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα». Όμως η «κοινωνικοταξική διάρθρωση» στην Ελλάδα είναι σήμερα συντριπτικά υπέρ του προλεταριάτου. Διαβάζουμε σχετικά από το βιβλίο του Κώστα Κάππου (εκδόσεις «Αλήθεια» – 2004) : «Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η εργατική τάξη ήταν 58,66% και οι εργατοαγρότες το 4% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού..». Αυτό αν μη τι άλλο μαρτυρά ότι η «κοινωνικοταξική διάρθρωση» είναι απόλυτα ευνοϊκή για την εργατική εξουσία.

Η ιστορική ειρωνεία είναι ότι ο άμεσος στόχος της εργατικής εξουσίας υπήρχε στο πρόγραμμα του κόμματος στα πρώτα χρόνια της συμμετοχής του στην Κομμουνιστική Διεθνή τη δεκαετία του 1920, όταν η εργατική τάξη ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού - και σωστά υπήρχε, εξαιτίας της οριστικής κυριαρχίας των καπιταλιστικών χαρακτηριστικών στην οικονομίας της χώρας και του καθοριστικού ρόλου που έπαιζε από τότε σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο το προλεταριάτο – ενώ απουσιάζει σήμερα, σε μια περίοδο κατά την οποία όλα τα χαρακτηριστικά που την είχαν επιβάλει τότε ως κεντρικό στόχο του κόμματος έχουν φτάσει σε ένα υπερώριμο στάδιο…

Είναι λοιπόν επιτακτικό καθήκον σήμερα να επανορθωθεί, έστω και καθυστερημένα, το ατόπημα της εγκατάλειψης του στόχου της εργατικής εξουσίας, δηλαδή της δικτατορίας του προλεταριάτου ή ορθότερα της εργατικής δημοκρατίας όπως την εννοούσε ο Λένιν, από το πρόγραμμα του κόμματος, , το οποίο διαπράχθηκε στην περίφημη 6η Ολομέλεια της ΚΕ τον Γενάρη του 1934 και από τότε δεν έχει αποκατασταθεί.