| Επιλογή από τον Κυριακάτικο Τύπο |
| Γράφει ο/η Μαρξιστική Φωνή | |
| 15.11.09 | |
|
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ «ΑΥΓΗ»
Ο μετεκλογικός ...ασφαλιστικός εκτροχιασμός του ΠΑΣΟΚ
Η επίκληση του δημοσιονομικού εκτροχιασμού της χώρας και οι δεσμεύσεις που ανέλαβε μεσοβδόμαδα ο υπουργός Οικονομίας Γ. Παπακωνσταντίνου στις Βρυξέλλες, σε συνδυασμό με την (επιλεκτική) ανάδειξη των ελλειμμάτων (2,5 δισ. ευρώ) που παρουσιάζουν τα δύο μεγαλύτερα ασφαλιστικά ταμεία, ΙΚΑ και ΟΑΕΕ, προκειμένου να καταβάλλουν τις συντάξεις μέχρι το τέλος του έτους, συνθέτουν τη δικαιολογητική βάση της κυβέρνησης να επισπεύσει το άνοιγμα του ασφαλιστικού, ανατρέποντας πλήρως τον προεκλογικές εξαγγελίες της, αλλά και τον αρχικό μετεκλογικό σχεδιασμό της, για "μεσοπρόθεσμη, αλλά και ήπια προσαρμογή". Η επίσπευση του Ασφαλιστικού με τη διαδικασία του κατεπειγόντως, συνοδεύεται από μυστικά και κατά συνθήκη ψεύδη: Οι παρεμβάσεις, δεν θα περιοριστούν στην εξεύρεση πόρων (περιορισμός δαπανών στα φάρμακα) όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, αλλά θα βασιστούν στην πρόσφατη αντι-ασφαλιστική παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας (αύξηση 5ετίας στις γυναίκες, δραστική μείωση των επικουρικών συντάξεων) προχωρώντας ταυτόχρονα τις ενοποιήσεις και στους κλάδους υγείας των 4 μεγαλυτέρων ταμείων. Θα επιδιώξει την (ελαστική;) εφαρμογή της αύξησης των ορίων ηλικίας στο δημόσιο, θα υλοποιήσει την αναμόρφωση της λίστας των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. Τέλος, πιθανή καθιέρωση κατώτατης σύνταξης (ή αναλογικότερης) θα φέρει πιο κοντά τον λεγόμενο τρίτο πυλώνα, δηλαδή την παροχή μέρους της σύνταξης μέσω ιδιωτικής ασφάλισης, επιστρέφοντας στην παρέμβαση του πρώην υπουργού Εργασίας Τ. Γιαννίτση.
Απουσία αποθεματικών, "μαύρη τρύπα" απασχόλησης
Από την κυβερνητική ατζέντα για το ασφαλιστικό απουσιάζουν παντελώς οι στοχεύσεις που θα διαμόρφωναν τους όρους "μιας εναλλακτικής παρέμβασης", όπως διαβεβαίωνε το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά. Μια τέτοια παρέμβαση θα εστίαζε: * Στη μεγάλη τρύπα του ασφαλιστικού συστήματος που αφορά στην "καταστροφή των αποθεματικών", όπως διαβεβαιώνουν τα τελευταία χρόνια οι επιστημονικοί συνεργάτες των συνδικάτων. Στην Ε.Ε. τα έσοδα των ταμείων από την αξιοποίηση των αποθεματικών κυμαίνεται από 18 έως 25%, ενώ στην Ελλάδα περιορίζονται μόλις στο 2% καθώς έχει προηγηθεί η καταλήστευση των αποθεματικών για δεκαετίες. * Η βόμβα της ανεργίας (650.000 άνεργοι) που "ανακάλυψε" πρόσφατα ο υπουργός Εργασίας Αν. Λοβέρδος και για την οποία επιβεβαίωναν τους τελευταίους μήνες οικονομολόγοι και εργατολόγοι πιστοποιώντας το βίαιο πέρασμα της κρίσης στην πραγματική οικονομία και την απασχόληση που αποτυπώθηκε το 2009 με αύξηση των απολύσεων (+30%) και των ευέλικτων μορφών απασχόλησης (33% των νέων προσλήψεων) διευρύνει ακόμα περισσότερο τη "μαύρη τρύπα" των ταμείων διαμορφώνοντας συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης. Με ένα πρώτο υπολογισμό τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν τουλάχιστον 15 δισ. ευρώ από ανεργία, "μαύρη" εργασία και επισφαλή απασχόληση. * Στην παραδοχή ότι για να επιβιώσει ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης χρειάζεται την είσοδο νέων εργαζομένων, όσο γίνεται νωρίτερα και με όρους πλήρους απασχόλησης και ασφάλισης, φαίνεται ότι δεν ισχύει για τη χώρα μας την τελευταία δεκαετία. Ενώ το 2001 η είσοδος των νέων στην αγορά εργασίας προσδιοριζόταν στο 27ο έτος της ηλικίας τους, σήμερα η είσοδος καθυστερεί κατά μια τριετία και έτσι οι νέοι εμφανίζονται να εισέρχονται στην αγορά εργασίας στα 30! Και αυτό γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των νέων εργαζόμενων διανύει 5 και 6 χρόνια ελαστικής και ανασφάλιστης απασχόλησης μέσω των γνωστών πλέον stage ή άλλων μορφών ευέλικτης απασχόλησης που κατά κανόνα δεν έχουν ασφάλιση. "Πρόκειται για νομιμοποίηση της εισφοροδιαφυγής από το ίδιο το κράτος", σύμφωνα με τις εκτιμήσεις επιστημόνων περί την κοινωνική ασφάλιση. * Η εισφοροδιαφυγή - εισφοροαποφυγή για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, υπολογίζεται σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ότι κοστίζει στα ασφαλιστικά ταμεία 9 δισ. ευρώ, ενώ οι επισήμως καταγεγραμμένες οφειλές του κράτους μόνο προς το ΙΚΑ - ΕΤΑΜ (στοιχεία του 2008) φθάνουν τα 12,4 δισ. ευρώ και αναλύονται ως εξής: - Οφειλές βάσει του Ν. 3029/2002 (1% του ΑΕΠ – Κλάδος Κύριας Σύνταξης): 3,9 δισ. ευρώ - Οφειλές βάσει άρθρου 35 Ν. 2084/1992 - Κλάδος Ασθένειας: 4,3 δισ. ευρώ - Οφειλές από εισφοροδιαφυγή: 1,5 δισ. ευρώ - Οφειλές λόγω άσκησης κοινωνικής πολιτικής, από το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, για λογαριασμό του κράτους: 1,5 δισ. ευρώ - Οφειλές από μη εκπλήρωση εγγυητικών υποχρεώσεων του κράτους: 1,2 δισ. ευρώ. Όπως διαβεβαιώνουν επιστημονικοί συνεργάτες των Συνδικάτων, και μόνο από τη σύλληψη του 20% της εισφοροδιαφυγής το σύστημα κερδίζει σε βιωσιμότητα 7,5 χρόνια, η δε αύξηση των αποθεματικών του θα φθάσει το 40%. Αντιθέτως, τυχόν αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 2 χρόνια παρατείνει τη βιωσιμότητα του συστήματος μόλις κατά 7 μήνες! Πετρόπουλος Α.
Από το «ΒΗΜΑ» ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Οι χρυσοί συνδικαλιστές
Οι κυβερνητικοί θώκοι, τα πανάκριβα διοικητικά συμβούλια και οι καρέκλες στις επιτροπές
ΙΛΙΓΓΙΩΔΕΙΣ αποδοχές, που μοιάζουν άπιαστο όνειρο για τον μέσο εργαζόμενο κατά την τρέχουσα οικονομική συγκυρία, μακροημέρευση σε θώκους, αλλά και αναρρίχηση σε κυβερνητικές θέσεις, συνιστούν τις βασικές στρεβλώσεις του συνδικαλιστικού κινήματος σήμερα, μετατρέποντας τους εκπροσώπους του σε πόλο κοινωνικής άπωσης. Γνωστοί συνδικαλιστές όχι μόνον έχουν πάψει να εκφράζουν τα συμφέροντα εκείνων που εκπροσωπούν αλλά εμφανίζονται να κρατούν για τον εαυτό τους ρόλο συνδιαχειριστή της εξουσίας, με τα προνόμια που αυτή συνεπάγεται.Σε περιβάλλον έντονης εσωστρέφειας, ως προς τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας, και κακώς εννοούμενης συναδελφικής αλληλεγγύης, στα όρια της ομερτά, « πράσινοι» και «γαλάζιοι» συνδικαλιστές μοιράζουν συμμετοχές σε πανάκριβα διοικητικά συμβούλια και επιτροπές, με συντεχνιακή ρητορική αλλά... πλήρη κυβερνητική πρακτική. Παρά τις σημαντικές αλλαγές που συντελούνται στο οικονομικό και κοινωνικό στερέωμα, με τους όρους απασχόλησης να αλλάζουν δραματικά και την ανεργία να εκτοξεύεται σε πρωτόγνωρα επίπεδα, εκπρόσωποι του συνδικαλιστικού κινήματος φαίνεται να έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, αμαυρώνοντας συνολικά το κίνημα.
Ηγέτες του κάμπου
Το καλοκαίρι του 2008 ο κ. Αλ.Κοντός , τότε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, περιέκοψε την κρατική επιχορήγηση προς τους αγροτοσυνδικαλιστές κατά 1 εκατ. ευρώ και επιχείρησε να μειώσει τα προνόμια των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών. Τότε έκλεισε τη στρόφιγγα προς τη ΓΕΣΑΣΕ και τη ΣΥΔΑΣΕ, αλλά όχι προς την κυρίαρχη ΠΑΣΕΓΕΣ.
Οι προνομιούχες θέσεις
Με την ιδιότητα εκπροσώπων κυρίως- της ΓΣΕΕ, ουκ ολίγοι συνδικαλιστές συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια και επιτροπές, με αδρότατες αμοιβές. Χρυσωρυχείο θεωρείται η συμμετοχή σε ΔΣ των ΔΕΚΟ, όπως για παράδειγμα της ΔΕΗ (η περίπτωση του κ. Παναγόπουλου είναι ενδεικτική, με περίπου 26.000 ευρώ ετησίως), αλλά και σε οργανισμούς εποπτευόμενους από το υπουργείο Απασχόλησης, όπως ο ΟΑΕΔ, ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας, ο Οργανισμός Εργατικής Εστίας. « Η αμοιβή του α΄ αντιπροέδρου του ΟΑΕΔ είναι ίση με τα 2/3 του μισθού του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου (και πάντως άνω των 3.000 ευρώ)» σημειώνουν συνδικαλιστές, διευκρινίζοντας ότι στις αποδοχές των θέσεων αυτών δεν περιλαμβάνεται μόνον η μηνιαία αποζημίωση, αλλά και τα έξοδα κίνησης, οι αποζημιώσεις σε συνεδριάσεις, ενίοτε και πιστωτική κάρτα. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΟΛΛΙΑ, ΑΡΗΣ ΡΑΒΑΝΟΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»
«Ο πρόεδρος είναι νονός»
Αν και η οριστική αποχώρηση του Τζορτζ Μπους από την προεδρία πέρυσι δημιούργησε αίσθημα ανακούφισης και υψηλών προσδοκιών στη διεθνή κοινότητα, έρχεται τώρα ο διάσημος αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι να προειδοποιήσει με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα ότι ούτε υπό την προεδρία Ομπάμα υπάρχει προοπτική ουσιαστικών μεταβολών στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Σε δύο διαλέξεις του από το βήμα της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών (SOAS) στο Λονδίνο, την περασμένη εβδομάδα, ο Τσόμσκι ανέλυσε τα δόγματα που καθορίζουν τα όρια της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, επισημαίνοντας ότι η γενική αντίληψη που τα διαπερνά είναι ο «νόμος της μαφίας». Πρόκειται για τη «μαφιοποίηση» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, κατά την οποία οι κυβερνήσεις λειτουργούν ως «νονοί». «Ο νονός δεν ανέχεται την ανυπακοή, γι' αυτό και σπεύδει να την συντρίψει ώστε να γίνει σε όλους κατανοητό ότι η απείθεια δεν είναι λύση» είπε ο Τσόμσκι. Και θύμισε ότι «καθώς ο Ομπάμα εγκαθίστατο στον Λ. Οίκο, η Κοντολίζα Ράις (απερχόμενη υπουργός Εξωτερικών) προέβλεψε ότι δεν θα παρέκκλινε από τις γραμμές της δεύτερης θητείας Μπους, κι αυτό ακριβώς έχει συμβεί». Οσα συνέβησαν και συμβαίνουν στο Ιράκ, στο Ιράν, στη Γάζα, στο Αφγανιστάν ή στο Νταρφούρ του Σουδάν, τεκμηριώνουν κατά τον Τσόμσκι τη «μαφιοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Θεωρώντας «μολυσματική» την απειθαρχία του Ιράν, η Ουάσιγκτον παρεμβαίνει καταλυτικά από το 1953 μέχρι σήμερα, ανατρέποντας κυβερνήσεις και βασανίζοντας τον ιρανικό λαό με δικτατορίες, κυρώσεις και απειλές. Ο Τσόμσκι σάρκασε και την αμερικανική προπαγάνδα περί της πυρηνικής απειλής του Ιράν, επισημαίνοντας ότι «οι πιθανότητες να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση το Ιράν είναι οι ίδιες με εκείνες που υπάρχουν να χτυπηθεί η Γη από αστεροειδή».
Όπως οι στρατηγοί του Χίτλερ
Καταπέλτης υπήρξε και στην κριτική του για την εισβολή στο Ιράκ αλλά και τη στάση του Ομπάμα στο ίδιο θέμα. Τονίζοντας ότι η εισβολή είναι «μέγα έγκλημα» κι όχι «στρατηγική χοντροκοπιά», όπως το βαφτίζει η αμερικανική προπαγανδιστική μηχανή και ο σημερινός πρόεδρος. Ο Τσόμσκι δεν δίστασε να πει ότι «τα ίδια έλεγαν και οι στρατηγοί του στον Χίτλερ μετά το Στάλινγκραντ».
Ο αμερικανός διανοητής, που κατά τον λονδρέζικο «Observer» αποτελεί τον «διασημότερο και σκληρότερο επικριτή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού», είπε ότι, καθώς οι δυτικές κυβερνήσεις εφαρμόζουν το λεγόμενο Αξίωμα του Θουκυδίδη, κατά το οποίο οι ισχυροί πράττουν κατά βούληση και οι ανίσχυροι από ανάγκη, «οι λαοί σύρονται υπό το κράτος του φόβου». «Τα επιχειρηματικά ΜΜΕ και οι συνεργαζόμενοι διανοούμενοι κάνουν το κοινό να πιστέψει ότι οι ακρότητες των κυβερνήσεων συνιστούν αυτοάμυνα ή ανθρωπιστική παρέμβαση», πρόσθεσε ο Τσόμσκι. Παρά τη διάχυτη αίσθηση απαισιοδοξίας από τα σχόλια του Τσόμσκι, υπήρξε η τελική του εκτίμηση ότι «δεν υπάρχει λόγος να απαισιοδοξούμε, αλλά οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές». Ένας ρεαλισμός που πρέπει να οδηγήσει τους λαούς «σε διαρκή ακτιβισμό και διάδοση της αλήθειας». Ο Τσόμσκι υποστήριξε ότι «η έμπρακτη αντίθεση κάνει τη διαφορά», θυμίζοντας ότι αν δεν υπήρχε το διεθνές αντιπολεμικό κλίμα πριν από την εισβολή στο Ιράκ, οι ΗΠΑ θα διέπρατταν μεγαλύτερες βαρβαρότητες, «όπως το έκαναν στο Βιετνάμ με τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς με ναπάλμ». Κλείνοντας, ο Νόαμ Τσόμσκι θύμισε τη φράση «απαισιοδοξία της διανόησης, αισιοδοξία της θέλησης», με την οποία στη δεκαετία του '30 ο Αντόνιο Γκράμσι καλούσε σε δράση τους ιταλούς κομμουνιστές.
ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»
ΚΟΛΟΜΒΙΑ - ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ Δυναμώνουν τα «τύμπανα» του πολέμου Οι στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, με τη συμφωνία που υπόγραψε η αντιδραστική κυβέρνηση Ουρίμπε, αποτελούν απειλή για τα λαϊκά κινήματα όλης της περιοχής.«Ας μη χάνουμε ούτε μέρα στην εκπλήρωση της κύριας αποστολής μας, την προετοιμασία για πόλεμο και τη βοήθεια προς το λαό να ετοιμαστεί για πόλεμο, επειδή αυτό αποτελεί ευθύνη όλων», δήλωσε ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες την προηγούμενη Κυριακή, κατά τη διάρκεια της εβδομαδιαίας εκπομπής του «Αλό Πρεζιντέντε», προσθέτοντας ότι την ίδια στιγμή διέταξε την ανάπτυξη 15.000 στρατιωτών σε θέσεις κατά μήκος της περίπου 2.000 χιλιομέτρων μεθοριακής γραμμής με την Κολομβία. Οι δηλώσεις αυτές σηματοδοτούν την ποιοτική αλλαγή της έντασης μεταξύ των δύο χωρών που υφέρπει χρόνια τώρα εξαιτίας των επιλογών της αντιδραστικής κυβέρνησης του Αλβαρο Ουρίμπε να μετατρέψει την Κολομβία σε «δούρειο ίππο» των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων των ΗΠΑ και, πλέον, μιας ενδεχόμενης επέμβασης, με τις βάσεις στην Κολομβία αλλά και την επανασύσταση του Νότιου Στρατηγείου. Η κυβέρνηση της Κολομβίας, μετά βδελυγμίας και κατά τη συνήθη πρακτική της αρνείται τις κατηγορίες, λέγοντας ότι η στρατιωτική συμφωνία με την Ουάσιγκτον έχει συναφθεί για την καταπολέμηση των λαθρεμπόρων ναρκωτικών και των ανταρτών και έχει καλέσει τα Ηνωμένα Εθνη και τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών να εξετάσουν τις «πολεμικές απειλές» του Προέδρου Τσάβες, ενώ την Τετάρτη απέστειλε επιστολή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τις «απειλές πολέμου» εκ μέρους της Βενεζουέλας. Το υπουργείο Εξωτερικών της Βενεζουέλας, σε απάντησή του, χαρακτήρισε «ανήθικη» τη θέση της κυβέρνησης Ουρίμπε και πρόσθεσε ότι «δείχνει την υποκρισία της κολομβιανής ολιγαρχίας». «Η κυβέρνηση Ουρίμπε λέει ψέματα, είναι υπεύθυνη για τη μόνη πράξη πολέμου στην πρόσφατη ιστορία της ηπείρου μας», σημείωσε το υπουργείο Εξωτερικών της Βενεζουέλας, με προφανή αναφορά στην επέμβαση των Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας στο έδαφος του Εκουαδόρ την 1η Μάρτη του 2008. Επίκειται πόλεμος; Πιθανώς όχι. Ομως τα γεγονότα των τελευταίων μηνών είναι από μόνα τους αποκαλυπτικά όσον αφορά τη νέα σελίδα, που ανοίγει για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, πιθανότατα αιματηρή, εκεί που δολοφονήθηκε ο Ραούλ Ρέγιες, κορυφαίο στέλεχος των Ενόπλων Επαναστατικών Δυνάμεων Κολομβίας (FARC).
Στόχος, ο επανέλεγχος της περιοχής
Τον περασμένο Ιούλη, αποκαλύπτεται από τα κολομβιανά και άλλα διεθνή ΜΜΕ, η επικείμενη συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης της Κολομβίας και των ΗΠΑ για εγκατάσταση αμερικανικών δυνάμεων σε επτά βάσεις στην Κολομβία και το θερμόμετρο της έντασης αρχίζει να ανεβαίνει. Η Βενεζουέλα, κυρίως, αλλά και το Εκουαδόρ, η Βολιβία, η Νικαράγουα, η Παραγουάη καταγγέλλουν τη συμφωνία, ενώ πραγματοποιείται και έκτακτη σύσκεψη της Ενωσης της Νοτίου Αμερικής - UNASUR, με μοναδικό αντικείμενο την εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων, όπου «πρυτάνευσε η λογική» και εκφράστηκαν μόνο «ανησυχίες» κάνοντας τότε τον Πρόεδρο Τσάβες να δηλώσει: «Ο ιμπεριαλισμός κατάφερε να μας χωρίσει». Προφανώς, κάποιοι ηγέτες στη Λατινική Αμερική και κυρίως ο Πρόεδρος της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα αρκέστηκε στις διαψεύσεις του Προέδρου Μπάρακ Ομπάμα στις αρχές Αυγούστου: «Εχουμε μια συμφωνία ασφαλείας με την Κολομβία πολλά χρόνια τώρα. Εχουμε εκσυγχρονίσει αυτή τη συμφωνία... Δεν έχουμε καμία πρόθεση να ιδρύσουμε στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στην Κολομβία», δήλωσε ο Μπάρακ Ομπάμα, αναφερόμενος στο «Σχέδιο Κολομβία» που εκπονήθηκε από έναν άλλο άκρως «δημοκρατικό» Πρόεδρο, τον Μπιλ Κλίντον. Μάλιστα, ο Μπάρακ Ομπάμα σε μία εμφανή προσπάθεια να απομονώσει τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, που δήλωνε ότι δεν πίστευε στις διαβεβαιώσεις των «Γιάνκηδων», θα πρόσθετε ότι «υπάρχουν κάποιοι στην περιοχή που προσπαθούν να το κάνουν μέρος της παραδοσιακής ρητορικής κατά των Γιάνκηδων. Αυτό δεν είναι σωστό».
Στις 30 Οκτώβρη, η συμφωνία υπογράφεται στην Μπογκοτά ενώ η κυβέρνηση της Κολομβίας δήλωνε ότι θα έδινε στη δημοσιότητα το πλήρες κείμενο της συμφωνίας. Δε χρειάστηκε. Η Αμερικανοβενεζουελάνα δικηγόρος Eva Golinger θα αποκάλυπτε έγγραφο της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ όπου ανέφερε πολύ χαρακτηριστικά ότι η βάση του Παλανκέρο θα δώσει τη δυνατότητα στο Πεντάγωνο «να διεξάγει ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις σε όλη τη Νότια Αμερική». Το έγγραφο της Πολεμικής Αεροπορίας που χρονολογείται από τον περασμένο Μάη αποκαλύπτει και τους πραγματικούς στόχους αυτής της συμφωνίας, καθώς επιτρέπεται στις ΗΠΑ να διεξάγουν «επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας στην κρίσιμη υπο-περιφέρεια του ημισφαιρίου μας, όπου απειλείται μόνιμα η ασφάλεια και η σταθερότητα από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών με το οποίο χρηματοδοτούνται τρομοκρατικές ανταρτικές ομάδες... και αντιαμερικανικές κυβερνήσεις...». Δε χρειάζεται κάποιος να διαθέτει φαντασία σε τι αναφέρεται η συμφωνία, όταν κάνει λόγο για «τρομοκρατικές ανταρτικές ομάδες» καθώς ουσιαστικά «φωτογραφίζει» τις ανταρτικές κολομβιανές οργανώσεις FARC και ELN ή όταν κάνει λόγο για «αντιαμερικανικές κυβερνήσεις»: Κούβα, Βενεζουέλα, Βολιβία, Εκουαδόρ, Νικαράγουα, Παραγουάη, Ουρουγουάη - ο κατάλογος είναι μεγάλος και η κατηγοριοποίησή τους ως «αντιαμερικανικές» σημαίνει αυτόματα και την κατάταξη στους «εχθρούς». Ο «άξονας του κακού» του «λαομίσητου» Μπους πάντα επίκαιρος και διευρυμένος! Στον κάλαθο των αχρήστων, οι «δικαιολογίες περί κυριαρχικού δικαιώματος της Κολομβίας» να συνάπτει συμφωνίες ή περί απλών ανησυχιών... Η συμφωνία μεταξύ της Ουάσιγκτον επιτρέπει τη χρήση επτά βάσεων εντός της Κολομβίας (στο Παλανκέρο, το Μαλάμπο, την Τολεμαΐδα, τη Λαράντια, το Απίαϋ, την Καρταχένα και τη Μάλαγα). Επιπροσθέτως, η συμφωνία επιτρέπει «την πρόσβαση και τη χρήση και όλων των άλλων εγκαταστάσεων και τοποθεσιών αν κριθεί αναγκαίο» σε όλη την κολομβιανή επικράτεια και δίχως περιορισμούς. Ο συγκεκριμένος όρος της συμφωνίας, που επιτρέπει την πρόσβαση των αμερικανικών δυνάμεων σε οποιαδήποτε εγκατάσταση, ακόμη και των πολιτικών αεροδρομίων για στρατιωτική χρήση, σε συνδυασμό με την πλήρη αμνηστία που παρέχει στο στρατιωτικό αλλά και πολιτικό προσωπικό των ΗΠΑ, περιλαμβανομένων των ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας, σηματοδοτεί την πλήρη παράδοση της κυριαρχίας της χώρας και τη μετατροπή της Κολομβίας σε υποτελές κράτος. «Πρόκειται για συμφωνία προσάρτησης της Κολομβίας» θα αναφέρει σε πρόσφατο άρθρο του ο ηγέτης της Κούβας Φιντέλ Κάστρο, ενώ σε άλλο άρθρο προχωρά ένα βήμα ακόμη τονίζοντας ότι «προτού ο Ομπάμα τελειώσει τη θητεία του θα υπάρχουν 6 ή 8 δεξιές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, σύμμαχοι της υπερδύναμης», και ότι οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το πραξικόπημα στην Ονδούρα, ενώ θέλουν να κάνουν το ίδιο και στη Βενεζουέλα, με τις βάσεις στην Κολομβία...
Αιχμή του δόρατος τα κολομβιανά «τάγματα θανάτου»
Εξάλλου, όπως προκύπτει και από τη συμφωνία, οι στόχοι των ΗΠΑ είναι πολλαπλοί και ήδη δείγματα γραφής έχουν καταγραφεί, εκτός φυσικά της επέμβασης στο Εκουαδόρ που πραγματοποιήθηκε επί προεδρίας Μπους.
Η ένταση που έχει κορυφωθεί μεταξύ των δύο χωρών δεν αφορά μόνο την υπογραφή της συμφωνίας για την εγκατάσταση των αμερικανικών δυνάμεων στην Κολομβία και καλλιεργείται τεχνηέντως σε όλη την περιοχή με στόχο τη διάχυση του εμφύλιου πολέμου στην Κολομβία, την υπονόμευση κυβερνήσεων με την πρόκληση χάους και την αποσταθεροποίησή τους. Ενδεικτικά: Στις 2 Οκτώβρη 11 Κολομβιανοί «εξαφανίστηκαν ενώ έπαιζαν μπάλα στην επαρχία Τάχιρα της Βενεζουέλας», ενώ τα πτώματά τους βρέθηκαν αρκετές ημέρες μετά σε διάφορα σημεία και στις δύο πλευρές των συνόρων, στην Αράουκα της Κολομβίας αλλά και στο Απούρε της Βενεζουέλας, για να αποκαλυφθεί τελικά αργότερα ότι επρόκειτο για Κολομβιανούς παραστρατιωτικούς. Στις 3 Νοέμβρη οι αρχές της Βενεζουέλας προχώρησαν στη σύλληψη ακόμη δέκα παραστρατιωτικών από την Κολομβία στην επαρχία Τάτσιρα μετά τη δολοφονία δύο μελών της Εθνοφρουράς στις 2 Νοέμβρη. Η σύλληψη, η δεύτερη του είδους μέσα σε διάστημα λιγότερο από μία βδομάδα, σηματοδότησε τις εξελίξεις στο επικίνδυνο μέτωπο που τείνει να διαμορφωθεί στα σύνορα των δύο χωρών, με περιστατικά όπως η σύλληψη τριών ανδρών μελών των μυστικών υπηρεσιών της Κολομβίας (DAS) που επιδίδονταν σε κατασκοπία κατά των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλων θεσμών της Βενεζουέλας, με κύριο στόχο να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα. Η Βενεζουέλα δεν τυγχάνει «ειδικής μεταχείρισης». Όλως τυχαίως Κολομβιανοί παραστρατιωτικοί έχουν δράσει και στη Βολιβία κατά τις ταραχές στα τέλη του προηγούμενου χρόνου που προκάλεσε η ολιγαρχία με στόχο να αποτρέψει την ψήφιση του νέου Συντάγματος. Κολομβιανοί παραστρατιωτικοί δρουν και στην Ονδούρα, όπως αποκάλυψαν οι απεσταλμένοι του ΟΗΕ. Στην Ονδούρα ο ρόλος της Κολομβίας είναι ίσως αποκαλυπτικός όσον αφορά το ρόλο του «προβοκάτορα»: είναι η πρώτη κυβέρνηση που αποδέχθηκε αντιπροσωπεία των πραξικοπηματιών και ενόσω όλη η Λατινική Αμερική σύσσωμη απαιτούσε την άμεση επιστροφή στην προεδρία του Μανουέλ Σελάγια. Τις προηγούμενες ημέρες δε απέστειλε πίσω την πρέσβειρά της σε μία κίνηση νομιμοποίησης του πραξικοπηματικού καθεστώτος, κάτι που δεν έχουν τολμήσει να πράξουν ούτε καν οι ΗΠΑ, αν και θα το επιθυμούσαν. Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση της Κολομβίας προσφεύγει στον ΟΗΕ, ζητώντας «προστασία από τις απειλές της Βενεζουέλας». 'Η μήπως προσπαθώντας να καλλιεργήσει το έδαφος για μια πιθανή επέμβαση; Χρ. Μ. |